با رفتن اکبر عبدی، تنها یک بازیگر از صحنه سینما غایب نشد، بلکه یکی از پیچیده ترین و درخشان ترین فصل های «هنر تجسم» در ایران برای همیشه به پایان رسید. او هنرمندی بود که میان «اجرا کردن» و «بودن»، مرزی نمی گذاشت؛ کسی که نه با تکیه بر کلمات، بلکه با